ارگانوفسفره ها: این علف کش ها که توسط گلایفوسیت نشان داده می شوند، سهم قابل توجهی از بازار جهانی علف کش ها را در اختیار دارند. آنها با مهار EPSP سنتاز در گیاهان، مسدود کردن سنتز اسیدهای آمینه و در نتیجه کنترل علف های هرز عمل می کنند.
اسیدهای فنوکسی کربوکسیلیک: مانند 2،4-D که عمدتاً برای کنترل علف های هرز پهن برگ استفاده می شود. مکانیسم عمل آنها شبیه هورمون های رشد گیاهی است که باعث رشد غیرعادی علف های هرز و در نهایت مرگ می شود.
تریازین ها: به عنوان مثال، آترازین با تداخل در فتوسنتز علف های هرز را از بین می برد. با این حال، آنها نیمه عمر طولانی دارند و تمایل دارند در خاک باقی بمانند که باعث ایجاد برخی اثرات زیست محیطی می شود.
سولفونیل اورهها: مانند نیکوسولفورون، اینها علفکشهایی با کارایی فوقالعاده-- هستند که به دوزهای بسیار پایین در هر هکتار نیاز دارند. با این حال، استفاده طولانی مدت می تواند منجر به مقاومت علف کش در علف های هرز شود، بنابراین احتیاط توصیه می شود.
