پلی اکسین

پلیوکسین، متابولیت تولید شده توسط Streptomyces aureofaciens، یک قارچ کش آنتی بیوتیکی{0}طیف وسیع با خواص سیستمیک و انتقالی خوب است. مکانیسم اثر آن تداخل در بیوسنتز کیتین در دیواره سلولی پاتوژن ها است که از بیوسنتز شدن دیواره سلولی جلوگیری می کند و منجر به مرگ پاتوژن می شود. پس از تماس لوله های میکروبی و هیف ها با عامل، به صورت موضعی متورم می شوند، پاره می شوند و محتویات داخل سلولی را آزاد می کنند و قادر به رشد طبیعی نیستند و در نهایت می میرند. بنابراین اثر مهار تولید اسپور و گسترش لکه های بیماری عوامل بیماری زا را نیز دارد.

پلی اکسین به دلیل راندمان بالا، سمیت کم و عدم آلودگی محیطی به طور گسترده ای در پیشگیری و کنترل بیماری های مهم در محصولات غذایی، محصولات خاص، میوه ها و سبزیجات استفاده می شود. پلیوکسین دسته ای از آنتی بیوتیک ها با ساختارهای بسیار مشابه است که از مخلوطی از 14 همولوگ مختلف از A تا N تشکیل شده است. عملکرد هر جزء اصلی متفاوت است. بنابراین در مصارف کشاورزی عمدتاً به دو دسته تقسیم می‌شود: یک دسته عمدتاً شامل اجزای a و b است و عمدتاً برای کنترل دلمه سیب، پوسیدگی حلقه‌ای، بیماری لکه سیاه گلابی، کپک خاکستری انگور، سفیدک پودری و سفیدک کرکی توت‌فرنگی، خیار، خربزه، بیماری لکه‌های سیاه جینسینگ و بیماری‌های لکه‌های قهوه‌ای در میان ده‌ها بیماری، تنباکو استفاده می‌شود. دسته دیگر عمدتاً از اجزای d، e و f تشکیل شده است و عمدتاً برای کنترل سوختگی غلاف برنج استفاده می شود. عملکرد؛ نقش؛ اثر نفوذ

مکانیسم اثر آن تداخل در بیوسنتز کیتین در دیواره سلولی قارچ ها است و از گسترش لکه های بیماری جلوگیری می کند.

آفات را هدف قرار دهید

می تواند بیماری لکه سیاه، بیماری کپک خاکستری، بیماری لکه قهوه ای و غیره را در گل ها و درختان میوه کنترل کند.