قارچکشها که بهعنوان بیوسیدها، باکتریکشها، جلبکها و عوامل میکروبی نیز شناخته میشوند، عموماً به آمادهسازیهای شیمیایی اطلاق میشوند که میتوانند به طور مؤثر میکروارگانیسمهای-باکتریها، قارچها و جلبکها-در سیستمهای آبی را کنترل یا از بین ببرند. آنها عمدتاً به قارچ کش های کشاورزی و قارچ کش های صنعتی تقسیم می شوند.
قارچکشهای کشاورزی دستهای از آفتکشها هستند که برای کنترل بیماریهای گیاهی ناشی از میکروارگانیسمهای بیماریزا مختلف استفاده میشوند که عموماً به قارچکشها اطلاق میشود. با این حال، در سطح بین المللی، معمولاً یک اصطلاح کلی برای عواملی است که برای کنترل میکروارگانیسم های بیماری زا مختلف استفاده می شود. با توسعه قارچ کش ها، زیرمجموعه هایی مانند باکتری کش ها، ویروس کش ها و جلبک کش ها متمایز شدند.
قارچ کش های صنعتی را می توان بر اساس مکانیسم باکتری کشی به دو دسته اصلی تقسیم کرد: قارچ کش های اکسید کننده و قارچ کش های غیر اکسید کننده. قارچکشهای اکسیدکننده معمولاً اکسیدانهای قوی هستند که عمدتاً از طریق اکسیداسیون با آنزیمهای متابولیک در باکتریها به هدف باکتریکشی خود میرسند. قارچ کش های اکسید کننده رایج شامل کلر، دی اکسید کلر، برم، ازن و پراکسید هیدروژن است. قارچکشهای غیر اکسیدکننده روی مکانهای خاصی از میکروارگانیسمها بهعنوان سم عمل میکنند و در نتیجه سلولهای میکروارگانیسم یا شکل حیات را برای دستیابی به اثر باکتریکشی از بین میبرند. قارچ کش های غیر اکسید کننده رایج شامل کلروفنول ها، ایزوتیازولینون ها و نمک های آمونیوم چهارتایی هستند.
قارچ کش ها را می توان بر اساس منبع طبقه بندی کرد. به جز آنتی بیوتیک های کشاورزی که قارچ کش های بیولوژیکی هستند، اکثر قارچ کش ها به صورت شیمیایی سنتز می شوند. قارچ کش ها دسته ای از عوامل هستند که برای کنترل بیماری های گیاهی استفاده می شوند. به هر عاملی که رشد پاتوژن ها را از بین ببرد یا مانع رشد طبیعی گیاه شود، قارچ کش نامیده می شود. قارچ کش ها را می توان بر اساس نحوه عملکرد، منبع مواد اولیه و ترکیب شیمیایی طبقه بندی کرد.
